| KERHANE'DEN AYŞE ANLATIYOR.../5. BÖLÜM |
|
|
|
| Çarşamba, 06 Şubat 2008 | |
 5.BÖLÜM….var insanın anasını bellerler velhasıl bana yalnızca geceleri kurtulma duaları etmekten başka bir şey kalmıyor. Çocuğun olmasa ne para eder bir yolunu bulur kaçardım. Kaçardım da ne olurdu. Yine haram süt emmiş birine düşersin. Yine çektirir. Bir kere lekelenmişsin bu leke senin mezarına kadar eteğinden düşmez. Yine bir gün bir müşteri geldi. Tipinden efendi bir adama benziyordu. İçim ısındı. Kahve ikram ettim. Konuşmaları düzgündü. “Memurum” dedi. “Ne memurusun” diye sordum. “Boşver sorma bir yerde memurum işte” dedi. Hep gülüyordu. Vallahi ilk defa böyle çok güzel birine rastlıyordum. İçim rahatladı. Ben de gülüyordum. Sonra yattık, giderken “Yine geleceğim memnun oldum” dedi gitti. Akşam adam rüyama girmesin mi? İşe bak yav yüzlerce adam geldi, görsem yüzlerini tanımam. Bu adam rüyama girdi. Yahu adam rüyama girince uyandım. Oturdum yatağın ortasına. Bir sigara bir sigara derken sabahı ettim. Ertesi günbekledim, adam gelir diye gözüm kapıda. Yok gelmedi. Rüyama geliyor, eve gelmiyor. Uykularım gitti. Valla düşünüyorum, adam memur maaşı ile buralara gelmez diye düşünüyordum. Keşke gelse, parasını ben verecektim. Ama adam kayıp. Evde bir arkadaşıma söyledim. Dedikoducu orospu herkese yaymış. Patron vekili karı zaten bok gibi karı. “Bana bak, evin müşterisini kaçırma, yarın sen gidersin müşteri kalır” diyerek azarladı. Ulan orospu, kazandığmız paranın zadten yok yere yüzde 20’sini alıyorsun. Patron aracı koymuş seni, bari yüreğimize karşıma orospu, dedim ( Tabi içimden). Yüzüne desem kafamı gözümü kırarlar. Kaç kere yaptılar zaten. Tam 46 gün sonra adam çıktı geldi. Gün saymıştım adama. Kalemle çizik çekmiştim. Neyse, odaya çıktık. Bende bir utanma, sanki gerdeğe girecektim. Çeketini aldım sırtından, kahve söyledim. Adam hep bir şeyler söylüyor, anlatıyor, gülüyor. Ben de gülüyorum. Ama ne olduysa oldu bana. Eskisi gibi gülmüyorum da, kendini beğendirmeye çalışan karılar gibi ciddi gülüyorum. Hastası varmış, rapor almış, memlekiten gitmiş. Karadenizli, bizim yayylalaarı bir görsen diye anlatıyor, ben hayal kuruyorum. Sonra ban açok borçlandığını, maaşının yetmediğini anlattı. Ben salak karı hemen atıldım. Ben yardım ederim dedim. Kabul etmedi. Gülüyordu hala. Ben de ne güçlü adam, önemsemiyor hayatı diyorum. Ben böyle düşünken o durup dururken, “Birgün seni bizim oraları götürürüm, gelirsen..” demiz mi? Bir sevinmişim ki üstüne atlamışım. Birkaç gün üstüste geldi, para alamadım. Cebimden ödüyordum. Sonra borç da vermeye başladım. Valla ne iş yaptığnı bilmyorum. Yalnızca memurum dedi. Be de alınır diye hiç sormuyordum. Bir gün aceleyle geldi…. DEVAMI HAFTAYA |
|
| Son Güncelleme ( Salı, 15 Nisan 2008 ) |
| Sonraki > |
|---|
